मराठी गझलक्षेत्रात बेसुमारांची सद्दी...

मराठी गझलक्षेत्रात बेसुमारांची सद्दी...

नव्वदच्या दशकात मी कॉलेजात प्रवेश केला तेव्हा चारोळ्यांचे युग सुरू होते. चंद्रशेखर गोखले यांचा मी माझा हा चारोळी संग्रह प्रचंड लोकप्रिय झाल्यामुळे कविता लिहू पाहणारा प्रत्येक जण चारोळी लिहून पाहत होता.  म्हणूनच कदाचित कविता लिहिणार्‍या मला माझे मित्र तू चारोळी संग्रह का काढत नाहीस, अशी विचारणा करीत असत.

मला आठवतं मी अशा मित्राला म्हणत असे, तुला पैसे वरती आले असतील तर सांग. सध्या बाजारात ज्या लायकीचे चारोळी संग्रह येत आहेत, त्या लायकीचा चारोळीसंग्रह एका रात्रीत लिहून देईन.

पुढे चारोळीसंग्रहाचा मोसम कमी कमी होत संपून गेला. पण मला आठवते, या चारोळ्यांनी चंद्रशेखर गोखलेना जी अमाप प्रसिद्धी दिली त्या प्रसिद्धीच्या मागे मराठीतले मोठमोठे कवी लाल गालत धावले होते. एका मोठ्या कवयित्रीने लिहिलेला चारोळीसंग्रह हाती आला तेव्हा त्यावरचा अभिप्राय मी पुढीलप्रमाणे दिला होता...
चारोळी लिहून तिने
प्रसिद्धी मिळवली
प्रसिद्धी मिळवली
आणि प्रतिष्ठा गमावली...

हे सगळं आज आठवायचं कारण म्हणजे बरोबर पंधरा-वीस वर्षांनी आज गझलसंग्रहाचे तसेच पीक आले आहे.

आज एका जेष्ठ गझलकाराशी बोलत असताना मी या पिकाला काँग्रेसच्या गवतासारखे अशी उपमा दिली आणि माझी मलाच गंमत वाटली. काँग्रेसचे गवत किती अमाप उगवते आणि किती निरुपयोगी असते हे आपणा सगळ्यांना माहीत असेलच. आज त्या काँग्रेसवरसुद्धा श्लेष निर्माण झाला आहे. आज मराठीमध्ये गझललेखन करणारे शेकड्याच्या संख्येत आहेत. कोणे एके काळी पुण्याच्या या एका लेखकाने मराठी साहित्यावर सुमाराची सद्दी असा एक लेख लिहिला होता. आजच्या गझललेखनाकडे पाहिले म्हणजे बेसुमाराची सद्दी असा लेख लिहावा वाटेल.

मी गजलचा अभ्यासक नाही. अलीकडच्या गझललेखनाचे माझे दांडगे वाचन नाही. तरीही  गेल्या या आठ-नऊशे वर्षांच्या मराठी कवितेचा रसिक म्हणून मी मराठीतील अनेक गझलकाराच्या गजला वाचत आलेलो आहे. अनेक गझलसंग्रहही वाचले आहेत. म्हणूनच कदाचित हे असे विधान करण्यापर्यंत मी येऊन ठेपलो आहे. मराठी गझलच्या क्षेत्रात अनेक लोक आले ही वाईट गोष्ट नाही. मात्र गझलचे तंत्र अवगत करताना त्यात आशय दोनच ओळी संपवायचा असतो, हीच गोष्ट प्रामुख्याने लक्षात घेतली गेली. किंवा या सवलतीचा फायदा घेतलेला दिसतो. एका बाजूला गझलबद्दल असलेली समाजाची आवड... तिला मिळणारी प्रतिष्ठा... याचा मोह अनेकांना पडला आणि दुसऱ्या बाजूला छंदोबद्ध कविता लेखनाचा आवाका नसलेले लोक मग गजलेच्या दोनच ओळीच्या आशयाच्या झेपेकडे आकृष्ट झाले. त्यांनी सुमार शेराचे बेसुमार पीक काढले.

हे असे पीक आले याचे दुःख नाही. दुःख या गोष्टीचे आहे की जेव्हा असे काँग्रेस गवत बेसुमार वाढू लागते, तेव्हा परिसरातील दूर्वा दिसेनाशा होतात. समाज जिवंत ठेवायचा असेल... रसरशीत ठेवायचा असेल.... तर त्याला दूर्वांची नितांत गरज असते. त्या फार नको असतात. एकवीस दुर्वांची जुडी पुरत असते. मात्र काँग्रेस गवताच्या अमाप पिकात 21 दुर्वा हरवून जातात. त्या हरवून जाण्याचे दुःखच रसिकमनाला अहोरात्र टोचते आहे...

- वैभव बळीराम चाळके
9702723652

ओळख

ओळख
- वैभव बळीराम चाळके

तुम्ही लेखक आहात ना? माझ्यावरही एक गोष्ट लिहा...
तुला कोण म्हणलं..?
गेह...
कसं कळलं खरं सांग?
सांगितलं कोणी तरी...
कसं कळलं? म्हटलं तू परिचयाची निघतेस की काय...
डोन्ट वरी तसं असलं तरी...
ते जाऊ दे... तुझं नाव?
गंमत आहे नाही मोठी... आपण ओळख करून घेतली नाही एकमेकांची...
तुमचं नाव कळेल का मला?
विद्याधर रणदिवे...
वा छान...
पण तुझं नाव काय?
मी शाल्मली सागवेकर....
पुण्यात कशी?
मी कोल्हापूरची... इंटरव्यूसाठी आले होते म्हणून येथे राहिले. हे पुण्यातील सर्वात चांगलं हॉटेल आहे असं बाबांना वाटते. एक आयटी कंपनी लॉन्च होते आहे. मी बीएससी आयटीआय आहे.
वा..
वाटत नाही का?
चांगला पैसा आहे म्हणून म्हटलं...
फ्रेशर?
जस्ट कम्प्लिट...
तुम्ही?
मी लेखक आहे. दोन-चार सिनेमांच्या कथा लिहिल्या आहेत. एक कॉलम सुरू आहे. बँकेत नोकरीला होतो. गेल्याच वर्षी व्हीआरएस घेतली आणि पूर्णवेळ लेखक झालो.
पैसे मिळतात पुरेसे?
पुरेसे नाही मिळत पण मान मिळून धन चांगले मिळते.
अच्छा. तुम्ही मिस्टर विनायक कुर्तडकर ओळखता? ते माझे दूरचे काका लागतात.
हो का? थेट संबंध नाही आला कधी पण नाव ऐकून आहे...

असं वरवरचं बोलणं झालं. जुजबी ओळख झाली आणि शाल्मली जायला निघाली. जाताना म्हणाली रात्री घाईगडबडीत ओळखच करून घ्यायची राहिली. मला वाटलं सकाळी तुम्ही लवकर उठून जाल आणि भेट व्हायची नाही.
विद्याधर नुसताच हसला. बाय द वे ते जाऊदे तुम्हाला हे सांगायला आले मी की आपली ओळख आत्ताच होतेय. काल आपण भेटलोच नव्हतो.
का? तो सुचक हसतो.
ते तुम्हाला कळते...फक्त आता एवढंच लक्षात ठेवा.
तू पहिल्यांदाच अनुभवले हे...
नाही दुसऱ्यांदा...
कुठे?
इथेच...
कोणासोबत?
माहीत नाही...
व्हॉट माहित नाही?
हो खरंच माहीत नाही?
मागच्या वेळेला... मला वाटलं होतं या वेळीही असेल, पण तो नव्हता.... पण तुम्ही होता... शाल्मली निघाली. निघताना तिने त्याचा हात हातात घेतला. तिला खेचून जवळ घेतले आणि कुशीत घेत पाठीवर थोपटत तो तिला म्हणाला,
आय मिस यु... थँक्स

पाच मिनिटांनी शाल्मली त्याच्या रूममधून बाहेर पडली. तो दारापर्यंत आला निरोप घेऊन तो पुन्हा येऊन खुर्चीत बसला. पटकथा लिहायची होती, पण त्याला तो रात्रीचा प्रसंग सिनेमासारखा पुन्हा पुन्हा दिसत राहिला...

रात्री जेवण झाल्यावर विद्याधर दाराबाहेर येऊन उभा होता. हॉटेलची रचना सी अक्षराच्या आकाराची होती.
तएका बाजूला छोटेसे मैदान होते. त्या दिशेने वारे वाहत होते. म्हणून त्याच कोपऱ्यावर विद्याधर उभा होता. तेवढ्यात समोरच्या खोलीचा दरवाजा उघडला गेला आणि मानेवर हात फिरवत एक सुंदर तरुणी गॅलरीत येऊन उभी राहिली. तिने बहुतेक नुकतीच आंघोळ केली असावी.  तो तिच्याकडे एकटक बघत होता. तिचे लक्ष समोरच उभ्या असलेल्या त्याच्याडे गेले. तो तिच्याकडेच पाहत होता. एक क्षण त्याला ती पाहते हे कळले नाही. त्याचे लक्ष तिच्या नजरेकडे नव्हते. त्याला जेव्हा ती पाहते हे कळले तेव्हा तो क्षणभर दचकलाच. मग स्वतःला सावरून त्याने तिच्याकडे दुर्लक्ष करण्याचा प्रयत्न केला. पण तो फसला. मग बराच वेळ दोघे एकमेकाला फसवत... खेळवत राहिली. तिला काय वाटले कुणास ठाऊक ती आपल्या खोलीत गेली. तो अस्वस्थपणे तिथेच उभा राहिला. काही मिनिटांनंतर पुन्हा दार उघडलं गेले आणि धाडकन पुन्हा लावले गेले. त्या क्षणिक वेळेत तिचा चेहरा लाजलेला... उजळलेला भांबावलेला दिसला त्याला. मग मिनिटभर विचार करून तो तिच्या दरवाजापाशी गेला आणि त्याने दारावर नॉक केलं.
दार उघडायला उशीर झाला तेव्हा त्याला आपण उगाच दार वाजवले असे वाटून गेले. तिने दार उघडले. तो आत गेला. मग त्याने इकडे तिकडे नजर फिरवली.
कोणी नाही मी एकटीच आहे...ती म्हणाली. सुन्दर..
तो थोडा पुढे गेला तिने तेवढ्यात दार ढकलले. तिच्या बिछान्यावर कपडे पडलेले होते. त्यातला नेमका कपडा उचलून त्यांने तिला दाखवला. ती अजून पुढे आली आणि तिने ते सगळे कपडे पटापट छातीशी धरले. तो बिछान्यावर बसला. समोर आरसा होता. त्या आरशात बघत तो म्हणाला,
तुला भीती नाही...
हो वाटते पण थोडी थोडी...
अंगात ताकद भरून वाहत होती. पण तरी सर्वांगाला एक विचित्र थरथर आली होती. म्हणूनच त्याची शब्द स्पष्ट कणखर उच्चारले जात नव्हते. पण शेवटी जोमाने भीतीवर मात केली. किती किती दिवसात न लाभलेल्या सुख उपभोगून तृप्त झालेल्या त्याने तिची रूम सोडली तेव्हा बायकांच्या आठवणीचा सल त्याच्या तृप्त मनाला टोचू लागला. लवकरच त्यांने ही टोचणी तत्त्वज्ञानाच्या औषधाने बरी करून घेतली.
मुक्त झालेल्या हार्टाचाच हा पुनर्जन्म...  तो मनाशीच म्हणाला.
तिने पुन्हा आंघोळ केली. कपडेही बदलले. तरी तिला आपण अजून नग्न आणि अस्वच्छ आहोत असे वाटत होते. पण तरी एका अनोख्या सुखाच्या अनुभवानं मन भरले होते. तो अनुभव अळवाच्या पानावरील मोत्यासारखा सुंदर पण वार्‍यानं हिंदकळत माती होऊ पाहत होता. सुसंस्कृतेचं हे वारे जरा जास्तच वाहतेय असे तिला वाटले होते.

भाऊरावांचा चारोळीसंग्रह

भाऊरावांनी चारोळ्या संग्रह दाखवायला बोलावलं तेव्हा मला कुठे झक मारली आणि यांना त्या दिवशी तो चारोळीसंग्रह दिला असं वाटून गेलं.

दोन एक महिन्यापूर्वीची गोष्ट आहे. घरच्या पुस्तकांमधले नको असलेली पुस्तके मी काढून टाकत होतो. तेव्हा बाबुराव दारावरून जाताना दिसले. सहज हाक मारून त्यांना मी तो बकवास चारोळीसंग्रह दिला.

म्हटले वाचा आवडेल कदाचित...

आणि पुढच्या दोन दिवसात बाबूरावांचा चारोळीकार म्हणून जन्म झाला. आता तीन महिने व्हायच्या आधी बाबूरावांचा चारोळी संग्रह छापून आलाय.

मी काहीशा नाराजीनेच बाबूरावांची पायरी चढलो.

या या या बसा असे म्हणत त्यांनी माझं स्वागत केलं आणि किचनकडे पाहात दोन कप चहा टाक असा आदेशही दिला.

मी पाय पसरून बसलो. तसे बाबुराव चारोळीसंग्रहाच्या दोन प्रती माझ्यासमोर ठेवत मला म्हणाले, हे बघा. आलं आपलं पुस्तक.

मी त्यातली एक प्रत उचलून हातात घेत पाहू लागलो, तर पटकन माझ्या हातातून ती कॉपी घेईल बाबुराव म्हणाले, असू देत त्या दोन. तुम्हाला ठेवा. मी ही पूरत वाचून दाखवतो.

मग मुखपृष्ठावरची एक आणि मलपृष्ठावरची एक असे पुस्तक पलटून वाचून झाल्यावर त्यांनी अर्पणपत्रिका वाचून दाखवली...

माझ्या कोवळ्या वयात माझ्या मनाला प्रेमाचा पहिला अंकूर फोडणाऱ्या यमुला...

मला ही यमू कोण, असा प्रश्न विचारा वाटला, पण थोड्याच वेळात वहिनी चहा घेऊन येणार होत्या म्हणून मी तो मनातल्या मनात दाबून टाकला.

बाबुरावांनी पहिल्या पानापासून चारोळी सांगायला सुरुवात केली आणि आणि आपल्या पद्धतीने माझ्या प्रतिसादाची जराही दखल न घेता 105 चारोळ्या एका दमात वाचून दाखवल्या.

त्यातली एकही चारोळी चंद्रशेखर गोखले यांच्या उंचीची नव्हती.

त्यामुळे कवितेच्या उंचीच्या आसपास पोहोचण्याचा प्रश्नच नव्हता.

मी खोटे वावावा... खूप कष्ट केलेत... असं म्हणालो. त्यात वावावा आहे खोटे होते आणि कष्ट केलात हे खरे होते. कारण या असल्या चारोळीसंग्रहामध्ये छापून येणाऱ्या चारोळ्या वा म्हणायच्या लायकीच्या नसतात. मात्र गाढव कवींनी कष्ट मात्र अमाप  घेतलेले असतात.

एकशे पाच चारोळ्या वाचून झाल्यावर त्यांच्यावरची माझी प्रतिक्रिया जाणून घेत असतानाच वहिनी दोन कप चहा देऊन आल्या.

चहा फक्कड बनविला होता. एकशे पाच चारोळ्या ऐकण्याचे श्रम पहिल्या घोटात दूर झाले. झक मारली आणि या चारोळीकाराच्या हाती सापडलो असे वाटले होते ते कुठच्या कुठे पळून गेले आणि बाबुरावांनी दररोजचा एखादा संग्रह काढावा आणि अशा एका चहाची सोय करावी, असाही विचार मनात येऊन गेला.

चहा देता देता वहिनी म्हणाल्या...
कसा आहे हो संग्रह यांचा? आवडल्या का चारोळ्या?

त्यावर मी म्हणालो, त्यातल्या निम्म्या तुमच्यावरच आहेत की...

या वाक्याचा अर्थ तुमच्या इतक्याच सुमार असा त्यांनी घेतला असेल काय, असेही मनात वाटून गेले...

बाबुराव म्हणाले...
येत्या गुढीपाडव्याला आपली सत्यनारायणाची पूजा असेल तेव्हा अर्धा तास सांस्कृतिक कार्यक्रमात या चारोळ्यांचे जाहीर अभिवाचन करणार आहे. आता अध्यक्ष महाराजांनी आडकाठी केली नाही तर...

मी म्हटले, ते आडकाठी करणार नाहीत. त्यांना फक्त आदल्या दिवशी पियुष बारमध्ये बसवा. सगळे सुरळीत होईल  माझ्या या वाक्यावर बाबुराव गडगडाटी हसले.

येतो म्हटलं आणि निघालो.

वहिनी म्हणाल्या रात्र-रात्र जागून लिहिल्या चारोळ्या... एक चारोळी लिहिताना पंचवीस-पंचवीस कागद फाडले... तुम्ही पण अध्यक्षांच्या कानावर घाला... कष्टाचं कौतुक झालं बरं वाटेल माणसाला...

मी बहिणींना हो म्हणालो... मनात नाही म्हणालो...

घरी येऊन बायकोला बाबुरावांच्या चारोळी वेडाबद्दल सांगू लागलो. तेव्हा ती म्हणाली ते बाकीचे सोडा, थेट उदाहरणे सांगा...

म्हणून मग तिला मी माझ्या लक्षात राहिलेल्या त्यांच्या तीन चारोळ्या सांगितल्या...

कागदावर कागद लिहिले
आणि टाकले फाडून
चारोळ्यासाठी पाहिली आहेत
दोनशे यमके ताडून

गालावरती पावडर
पावडर वरती लाली
ती बघताना लक्षात आलं
वयात आली साली

राज्यात सीएम
दिल्ली पीएम
निवडणूक आली की
मी मतदारच होतो यम...

102 चारोळ्या लक्षात राहिल्या नाही.

आणि या तीन चारोळ्या कधी विसरल्या जातील याची मी वाट पाहतोय...

मुंगीचे महाभारत

कोरोना वायरस या या इवल्याशा जीवाने संपुर्ण जगाविरुद्ध युद्ध पुकारले आहे. या पार्श्वभूमीवर आपल्या परिचयाच्या सगळ्यात छोट्या प्राण्याबद्दल, म्हणजे मुंगीबद्दल काही आश्चर्यकारक गोष्टी सांगणारा हा लेख...

मुंगीवर लेख लिहिणे ही काही मुंगीएवढी छोटी गोष्ट नाही. मुंगी माणसाच्या जीवनाला जन्मापासून मृत्यूपर्यंत आणि जीवापासून शिवापर्यंत चिकटलेली आहे. या मुंगीच्या आभाळाएवढ्या गोष्टी एका लेखात मांडणे केवळ अशक्य आहे. तरीही या अफाट विषयातला काही भाग दाखवून मुंगीविश्वाचे थोडके दर्शन घडविण्याचा हा छोटासा प्रयत्न...

मुंगी उडाली आकाशी तिने गिळले सूर्याशी हा संत मुक्ताबाईचा अभंग कूटरचना म्हणून गेलीस सातशे-आठशे वर्षे उलगडण्याचा प्रयत्न केला जातो आहे आणि दर वेळी त्यातील काही तरी शिल्लकच राहिले आहे, असे जाणकारांना वाटत आले आहे.
कोशिश करने वालों की हार नहीं होती, या हिंदीमधल्या अत्यंत लोकप्रिय कवितेतील एक मुंगी भिंतीवर पुन्हा पुन्हा चढण्याचा प्रयत्न करते आणि पुन्हा पुन्हा पडत राहते हे आपण कधी तरी वाचले किंवा ऐकले असेल. मुंगीचे असे संदर्भ आपल्याला आपल्या साहित्यात विपुल प्रमाणात सापडतात.

मुंगी हा एवढासा प्राणी असला तरी मुंगीचे पराक्रम मात्र तोंडात बोट घालायला लावणारे आहेत. मुंगीबाबतच्या या काही खोट्या वाटू शकतील अशा खऱ्याखुऱ्या गोष्टी.

असे म्हणतात की मुंगी आपल्या वजनापेक्षा 50 पट अधिक वजन उचलू शकते. काही प्रकारच्या मुंग्या त्याहून अधिक वजन उचलतात असेही अलीकडच्या संशोधनात लक्षात आले आहे. मुंगीच्या वेगवेगळ्या जाती जगभर आढळतात. जगात आजवर आढळलेल्या मुंग्यांच्या जाती 12000 इतक्या आहेत. माणसाच्या शरीरात जसेच स्नायू असतात तसे मुंग्यांच्या शरीरातसुद्धा असतात. मात्र मुंग्यांचे स्नायू माणसाच्या स्नायूंच्या तुलनेत त्यांच्या शरीराच्या तुलनेत खूपच अधिक असतात. असे म्हणतात की जगातील सगळ्या माणसांचे वजन केले आणि सगळ्या मुंग्यांचे वजन केले तर ते एकसमान होईल, इतक्या मोठ्या प्रमाणावर पृथ्वीवर मुंग्या अस्तित्वात आहेत.

मुंग्यांबाबत आणखी एक आश्चर्यकारक गोष्ट म्हणजे मुंग्या दुसऱ्या वारुळातील मुंग्यांना किडन्याप करतात आणि आपल्या वारुळातील कामाला लावतात. मुंग्या या पृथ्वीतलावर 130 दशलक्ष वर्षांपासून अस्तित्वात असल्याचे सांगतात. मुंग्यांच्या वारुळात काम करणार्‍या सगळ्या मुंग्या या माद्या असतात. नर मुंग्याना पंख असतात आणि केवळ प्रजनन हे एकच काम त्यांच्याकडे असते. आपले काम उरकले म्हणजे नर मुंग्या प्राण सोडतात.

आपल्याकडे आढळणाऱ्या काळ्या मुंग्यांचे आयुष्य पंधरा वर्षांहून अधिक असते. कुत्र्यापेक्षा मुंग्या जास्त जगतात. राणी मुंगी मात्र 30 वर्षांपर्यंत जगते. बुलेट मुंगी नावाची एक मुंगी आहे तिचा चावा जगातील सगळ्यात भयंकर समजला जातो. 240 हॉल्टचा शॉक लागल्यासारखी ती मुंगी चावते. सैनिक मुंग्या दुसऱ्या वारुळातील अंडी चोरतात आणि त्या अंड्यातून जन्माला आलेल्या मुंग्यांना गुलामासारख्या वागवतात. एखाद्या वारुळातील राणी मुंगी मेली तर पुढच्या काही महिन्यात त्या वारुळातील सगळ्याच्या सगळ्या मुंग्या मरण पावतात. मुंग्यांना कान नसतात. त्या व्हायब्रेशनवरून संदेशाचे वहन करतात. मुंग्यांना दोन पोटे असतात. एक त्यांना स्वतःसाठी आणि एक दुसऱ्याला घालावयाचे अन्न ठेवण्यासाठी.

जगातील सगळ्यात मोठे वारूळ सहाशे मैल इतके मोठे असून ते दक्षिण कॅलिफोर्नियामध्ये आहे. मुंग्यांना फुफ्फुस नसल्यामुळे त्या संपूर्ण दिवस पाण्याखाली जिवंत राहू शकतात. बुल डॉग नावाची मुंगी माणसाला चावल्यास पंधरा मिनिटात माणसाचा मृत्यू होतो. पक्ष्यांना काळ्या मुंग्या आवडतात. काळ्या मुंग्या मारून पक्षी आपल्या पंखात ठेवतात. त्यामुळे पक्षांना परजीवीपासून असणारा धोका टळतो.

बुरशीच्या प्रादुर्भावामुळे काही मुंग्या वेड्यावाकड्या वागू लागतात. ही गोष्ट लक्षात आल्यावर वारुळातील इतर मुंग्या अशा मुंग्यांना ठार मारून टाकतात.

मुंगी हा छोटासाच प्राणी आहे पण त्याच्या या अशा कहाण्या मात्र अजब-गजब आहेत. मराठीतल्या एका पुस्तकाचे ( मोठ्या लेखकाचे चरित्र) नाव 'एका मुंगीचे महाभारत' असे आहे. मुंगीचे हे महाभारताइतकेच विलक्षण वास्तव वाचल्यावर अचंबित व्हायला न होईल तर नवल...

कुठे वाजला पावा ग?

(सुवर्णसुत वैभव बळीराम चाळके 9702723652 )

त्याचं तिचं बोलगाणं

माझं गाणं प्रिये तुला गाता यायला हवं
आणि तुझ्या गाण्यात मला न्हाता यायला हवं

एक गाणं लिहीन मी चंद्र सूर्य तार्‍यावर
एक गाणं लिहिणे पानं-फुलं वाऱ्यावर
ताऱ्याचं गाणं म्हणताना तारा व्हायचं
वाऱ्याचं गाणं म्हणताना वारा व्हायचं
वार्यासंगे दूरदूर जाता यायला हवं

एक गाणं गोजिरवाणं लिहीन मी तुझ्यावर
एक गाणं आनंदानं लिहीन तुझ्या राजावर
राजालाही राणीसंगे गाता यायला हवं
राणीलाही राजासंगे न्हाता यायला हवं
गाण्यासंगे गाण्याला एक होता यायला हवं

एक गाणं शब्दाविना नुसते नुसते सुर
एक गाणं ज्याच्यामधून सूरसुद्धा दूर
शब्दांच्याही पलीकडचे दिसू लागते काही
अब्दअब्द मनातले साकार रूप घेई
गाणं सगळेच ऐकतात गाणं पाहता यायला हवं
(सुवर्णसुत वैभव बळीराम चाळके )

युगामागुनी युगे निघून गेली, पण राधाकृष्णाची प्रीतकथा आजही प्रत्येक भारतीयाने ह्रदयकप्प्यात जपून ठेवली आहे. राधाकृष्ण हा इतिहास असेल किंवा कुण्या कवीला पडलेले ते गोड काव्यस्वप्न... पण एवढसं बी युगानुयुगे अनेक कलावंत शिंपत आले आहेत.
आणि म्हणूनच तर राधाकृष्ण ही रूपकवेल हर रसिकाच्या मनात रूजले... बहरलेय... ती बहरलेय तरी तिचं बहरणं थांबलेलं नाही. ती सदाफुली आहे... सतत फुलत राहणारी. राधाकृष्ण हे रूपक आहे स्त्री-पुरुष नात्याचा... त्यांच्यातल्या प्रेमसंबंधात... त्यांच्या गोड मिलनाची.  ही कथा आहे उमलण्याची... फुलण्याची... बहरण्याची... आणि वाऱ्यावर मनसोक्त हिंदळण्याची.. पण ही कथा म्हणजे नुसताच गोडवा नाही... या नितांत सुंदर कथेला दुःखाची भरजरी किनार आहे. ज्यांना हे भरजरी दुःखं अनुभवता येतं त्या सगळ्यांच्या आयुष्याला राधाकृष्णाचा परिसस्पर्श होऊन जातो. मग कधीतरी आपल्यातलाच कुणी कृष्ण होतो... आपल्यातलीच कुणी राधा होते... प्रीतवेलीला एक नवं फुल येतं... कवी म्हणतो....

राधाकृष्ण जुनी जोडी
पुन्हा पुन्हा होते नवी
नव्या राधाकृष्णासाठी
नवी गीते नवा कवी

काल आहे हे नवेपण?
तिचं रडणं... त्याचं समजावणं... हे नेहमीचंच... पण...

पाहिले आहे का कुणी
कृष्णदेव रडताना
गाली ओघळले त्याचे
अश्रू राधा पुसताना

राधा किती समजूतदार असली तरी त्याचे उशिरा येणं  काही थांबत नाही. अशा वेळी तिची अवस्था काय होते?

सावळ्या रे भेट आता
नको करूस उशीर
हळव्या मनाची राधा
जीव होतो खाली वर

त्याला यायला उशीर होतो हे खरं, पण मग तो आहे तरी कुठे? करतोय तरी काय?

राधे तुझा कृष्ण सखा
वाजवी बासरी रानी
बासरीचा सूर बोले
येई राधे येई राणी

सावळ्या रे तुझ्यासाठी
गाते राधाबाई
त्याची तुझ्या बासरीला
चाहूल का नाही?

आणि मग त्या दोघांची भेट होते...
पहाटेचा गार वारं
राधा कृष्णसवे चाले
गोड शहार्याने
अंग सुखावले

यमुनेच्या तीरावर
कान्हा वाजवी बासरी
राधा वेडी वेडावली
झाली कावरीबावरी

कृष्णाविना राधेला या
नको दुजा कोणी
वेडावून गेला तिला
बासरीचा ध्वनी

आषाढाच्या पावसाने
पूर यमुनेला आला
राधा अति घाबरली
कृष्ण सावरतो तिला

पण कधीतरी एक असाही दिवस येतो...

पैलतिरी राधा
मधी यमुनेला पूर
उडी घाली कृष्ण
तिचा धपापतो ऊर

पूर आला की  यमुना  रौद्र रूप धारण करते. पण  एरवी यमुना इतकी सुखद असते की...

माझे सखे माझे प्रिये
कृष्ण म्हणे जाऊ जळी
मनसोक्त डुंबू करू
एका डोहात अंघोळी

गौरांगी ह्या गोपी न्हाती
यमुनेच्या जळी
कृष्ण येता लाजल्या ग
मोगरीच्या वेली

स्नानासाठी राधा जाते
यमुनेच्या तिरी
कृष्णाची पाउले तिच्या
पावलांच्या वरी

केळी मागे नदीकाठी
न्हाते राधाबाई
कोणती केळ त्यातली
कळेनाच काही

विसाव्याचे राधाबाई
यमुनेच्या तिरी
बसणार एवढ्यात
वाजली बासरी

वेड्या माझ्या राजा कृष्णा
तुला कशी समजाऊ
तुझा राग जाण्यासाठी
कोणते मी गाणे गाऊ

कृष्णा तुझ्या प्रेमापुढे
राधा मी आंधळी होते
तुझ्या प्रेमाच्या पाठीशी
सांग गुपित कोणते...

हेच आंधळेपण तिला त्याच्यामागे धावायला लावते...

कृष्णा आज गोकुळात
सैरावैरा धावू लागे
काय झाले उमगेना
राधा त्याच्या मागे मागे

आणि मग...

मुकुंदाच्या जीवनात
राधिकेच येणं झालं
पहिल्याच मिठीमध्ये
जीवनाच सोनं झालं

राधिकेचे ओठ आज
श्रीकृष्णाच्या ओठी आले
कसे सांगू शब्दांमध्ये
अमृताचे फूल फुले

पण म्हणून ते स्वैराचारी झाली नाहीत. नीतीची भीती कुठेतरी जागी आहेच... म्हणूनच तर...

सांगायचे खुप राधे
परी वाटे भीती
दटावतै सभ्यता नि
भिवविते नीती

राधा म्हणे कृष्णा नको
नको करू असे
चारचौघांमध्ये माझे
होईल ना हसे...

आई ओरडेल आता
राधेच्या मनात भीती
तरी जाता जाता तिचे
ओठ कृष्णाला चुंबिती

गोजिरी ही भेट राधे
दिली तुला कोणी
आणि गुणी सखा माझा
कृष्ण चक्रपाणी

जेव्हा तिच्या स्वप्नांमध्ये
येतो चक्रपाणि
त्याच्यासाठी राधा गाते
झोपेतच गाणी

कृष्णासाठी वेडी झाली राधा झोपतही गाऊ लागते. आता कृष्णाच्या बासरीचा थ्वनी आला की राधा कावरीबावरी होऊ लागते...

कुठे वाजला पावा ग...

कुठे वाजला पावा ग

हा तर माझा रावा गं

लपून बसला कृष्ण सावळा

कुणीतरी मजला दावा गं

असाच करतो

जीव मम झुरतो

किती करू या याचा धावा ग

रिमझिम गाणी

तनभर पाणी

त्यात सोडतो नावा ग

पाऊसधारा

मोरपिसारा

सुरेख संगम झाला ग

कुठे वाजला पावा ग

हा तर माझा रावा ग 


त्या राधेवरच्या या कविता ऐकून आजच्या राधेला प्रश्न पडतो...

का रे लक्ष कविता या

माझ्या देहावर

तुझ्या देही जन्म राधे

जीवनसागर

हा प्रश्न विचारणारी राधा आणि तिचा कृष्ण तुमच्याआमच्यातीलच... या आजच्या राधाकृष्णाचं जगणं कसं आहे... तर हे असं आहे...

नटूनथटून राधे
जाताना बाजारी
इस्त्री कशी मोडली ग
भेटला ना हरी?

जिन्यावरून नकळत
झाला तुझा स्पर्श
राधे माझे वाया गेले
एक पूर्ण वर्ष

हरवेळी फोन राधे
घेते तुझी आई
फोन करणारा मग
बोलतच नाही

आषाढात येतो राधे
गुलाबाचा दिन

रोज डे...

आषाढात येतो राधे
गुलाबाचा दिन
धुंद ढगावर जाते
वीज कोसळून

तुझ्यासाठी सर येते
जाते कोसळून
काय राधे मिळे तुला
वर्गात बसून... 

नको रागावून अशी
राधे रुसून राहूस
रिमझिम पडणारा
जातो फुकट पाऊस

त्याच्या छत्रीतून राधा
फिरायला जाते
दोन्ही अपराध छत्री
पोटात घालते

राधा म्हणे किती वेळा
सांगितले तुला
तुझे माझे गोड गाणे
सांगू नको तिला

हा तिचा पझेसिव्हनेस...

नको कँटीन नि कट्टा
नको हॉटेलबिटेल
राधे चौपाटीला जाऊ
खाऊ चणे खाऊ भेळ

आणि हा एक वेगळाच रंग...

आता तीन महिन्यांनी
लागे पुन्हा डिफॉल्टर
माझ्या संख्या कृष्णा तुझा
बघ पहिला नंबर

कृष्णसखा सगळ्यांना
सांगत सुटला
मॅथ्स गेला तरी माझा
फिजिक्स सुटला

राधा फेल झाली
आला आसवांना पूर
कृष्ण धीर देतो
दूर नाही आक्टोबर

किती वेळा सांगू तुला
घे ना मोबाईल
कृष्ण म्हणे कोण त्याचे
भरणार बिल

एक एवढंच करू
मला स्टेशनला सोड
कृष्ण म्हणे टॅक्सीने जा
हे घे मीच देतो भाडं

एक दिवस राधा-कृष्णाचे लग्न होते त्यांचा संसार सुरू होतो आणि मग दोघे तर प्रेम जीवनातून गद्याकडे सरकणाऱ्या मुक्तछंदात येतात. अर्थात पण म्हणून नात्यातला गोडवा कमी होत नाही...

एकदा राधा कृष्णाला म्हणाली
तू माझे फोटो लाईक करत नाहीस...
कृष्ण म्हणाला
तुझा चेहऱ्यावरून नजर हटत नाही आणि लाईक कोसो मैल दूर आहे तुझ्या चेहर्‍यापासून...

राधेनं एकदा विचारलं
तुझ्या क्रेडिट कार्डचा पिन नंबर काय रे
कृष्ण म्हणाला
जन्मतारीख
राधेनं विचारलं
कोणाची...तुझी की माझी...
कृष्ण म्हणाला
नाही तुझ्या माझ्या नात्याची...
राधा समजून गेली 14 0 2..

राधेनं विचारलं
भेटणाऱ्या प्रत्येक माणसाशी इतक्या प्रेमाने आणि आत्मविश्वासाने कसं काय बोलू शकतोस तू?
कृष्ण म्हणाला
तुलाही जमेल...
फक्त येणारा प्रत्येक माणूस तुझ्या माहेरहून आला आहे असा विचार करत जा...

कृष्णाने एकदा राधेला विचारलं
तू महायुतीत की महाआघाडीत?
राधा लाजत म्हणाली
कोण? मी?
मी सत्तेत...

एकदा राधा घाबरली आणि कृष्णाला बिलगली
कृष्णाने तिच्या पाठीवरून हात फिरवत
तिला धीर दिला
राधा म्हणाली
हे असे युगानुयुगे राहता येईल का रे
कृष्ण म्हणाला
येईल पण फक्त मग बासरी वाजवता येणार नाही राधेने चटकन मिठी सोडून
ओठांवर ओठाची बासरी ठेवली...

कृष्ण डिप्रेस झाला तेव्हा
राधेने त्याच्यासाठी बासरी वाजवायला घेतली
तिला सा सुद्धा नीट लावता आला नाही
पण बासरीला छडी समजून
डिप्रेशन घाबरून पळून गेले...

लोकल लटकताना कृष्ण म्हणाला कालियामर्दनावेळी अशी कसरत करायला लागली होती...


राधा कृष्णाचे प्रेम हे धर्म, जाती, संस्कृतीच्या पल्याड जाणार होतं. परिस्थितीची किल्मिषे त्याला कधी चिकटली नाहीत. म्हणूनच राधाकृष्ण नित्य स्मरणीय आहेत. अनुकरणीय आहेत. कृष्ण म्हणतो...

एक काळ असा होता
मीच होतो कृष्ण
नाही उगवला कधी
संस्कृतीचा प्रश्न

आणि म्हणूनच...

कृष्ण गेला दूर जेव्हा
सोडून गोकुळ
राधेसवे आईसुद्धा
व्याकुळ व्याकुळ

किती राधाकृष्ण आले
जग फुलवून गेले
इतिहासाच्या पानात
गंध त्यांचा दरवळे

राधाकृष्ण येतात, जग फुलतात आणि निघून जातात. इतिहासाच्या पानात त्यांचा गंध दरवळत राहतो, पण अशी दरवळणारी धरणी राधा आणि तिचा निळासावळा गगन कृष्ण यांचे प्रेम अनादी काळापासून चालत आले आणि अनंत काळापर्यंत चालत राहणार आहे...

(सुवर्णसुत वैभव बळीराम चाळके )

कुठे वाजला पावा ग?

(सुवर्णसुत वैभव बळीराम चाळके )

त्याचं तिचं बोलगाणं

माझं गाणं प्रिये तुला गाता यायला हवं
आणि तुझ्या गाण्यात मला न्हाता यायला हवं

एक गाणं लिहीन मी चंद्र सूर्य तार्‍यावर
एक गाणं लिहिणे पानं-फुलं वाऱ्यावर
ताऱ्याचं गाणं म्हणताना तारा व्हायचं
वाऱ्याचं गाणं म्हणताना वारा व्हायचं
वार्यासंगे दूरदूर जाता यायला हवं

एक गाणं गोजिरवाणं लिहीन मी तुझ्यावर
एक गाणं आनंदानं लिहीन तुझ्या राजावर
राजालाही राणीसंगे गाता यायला हवं
राणीलाही राजासंगे न्हाता यायला हवं
गाण्यासंगे गाण्याला एक होता यायला हवं

एक गाणं शब्दाविना नुसते नुसते सुर
एक गाणं ज्याच्यामधून सूरसुद्धा दूर
शब्दांच्याही पलीकडचे दिसू लागते काही
अब्दअब्द मनातले साकार रूप घेई
गाणं सगळेच ऐकतात गाणं पाहता यायला हवं
(सुवर्णसुत वैभव बळीराम चाळके )

युगामागुनी युगे निघून गेली, पण राधाकृष्णाची प्रीतकथा आजही प्रत्येक भारतीयाने ह्रदयकप्प्यात जपून ठेवली आहे. राधाकृष्ण हा इतिहास असेल किंवा कुण्या कवीला पडलेले ते गोड काव्यस्वप्न... पण एवढसं बी युगानुयुगे अनेक कलावंत शिंपत आले आहेत.
आणि म्हणूनच तर राधाकृष्ण ही रूपकवेल हर रसिकाच्या मनात रूजले... बहरलेय... ती बहरलेय तरी तिचं बहरणं थांबलेलं नाही. ती सदाफुली आहे... सतत फुलत राहणारी. राधाकृष्ण हे रूपक आहे स्त्री-पुरुष नात्याचा... त्यांच्यातल्या प्रेमसंबंधात... त्यांच्या गोड मिलनाची.  ही कथा आहे उमलण्याची... फुलण्याची... बहरण्याची... आणि वाऱ्यावर मनसोक्त हिंदळण्याची.. पण ही कथा म्हणजे नुसताच गोडवा नाही... या नितांत सुंदर कथेला दुःखाची भरजरी किनार आहे. ज्यांना हे भरजरी दुःखं अनुभवता येतं त्या सगळ्यांच्या आयुष्याला राधाकृष्णाचा परिसस्पर्श होऊन जातो. मग कधीतरी आपल्यातलाच कुणी कृष्ण होतो... आपल्यातलीच कुणी राधा होते... प्रीतवेलीला एक नवं फुल येतं... कवी म्हणतो....

राधाकृष्ण जुनी जोडी
पुन्हा पुन्हा होते नवी
नव्या राधाकृष्णासाठी
नवी गीते नवा कवी

काल आहे हे नवेपण?
तिचं रडणं... त्याचं समजावणं... हे नेहमीचंच... पण...

पाहिले आहे का कुणी
कृष्णदेव रडताना
गाली ओघळले त्याचे
अश्रू राधा पुसताना

राधा किती समजूतदार असली तरी त्याचे उशिरा येणं  काही थांबत नाही. अशा वेळी तिची अवस्था काय होते?

सावळ्या रे भेट आता
नको करूस उशीर
हळव्या मनाची राधा
जीव होतो खाली वर

त्याला यायला उशीर होतो हे खरं, पण मग तो आहे तरी कुठे? करतोय तरी काय?

राधे तुझा कृष्ण सखा
वाजवी बासरी रानी
बासरीचा सूर बोले
येई राधे येई राणी

सावळ्या रे तुझ्यासाठी
गाते राधाबाई
त्याची तुझ्या बासरीला
चाहूल का नाही?

आणि मग त्या दोघांची भेट होते...
पहाटेचा गार वारं
राधा कृष्णसवे चाले
गोड शहार्याने
अंग सुखावले

यमुनेच्या तीरावर
कान्हा वाजवी बासरी
राधा वेडी वेडावली
झाली कावरीबावरी

कृष्णाविना राधेला या
नको दुजा कोणी
वेडावून गेला तिला
बासरीचा ध्वनी

आषाढाच्या पावसाने
पूर यमुनेला आला
राधा अति घाबरली
कृष्ण सावरतो तिला

पण कधीतरी एक असाही दिवस येतो...

पैलतिरी राधा
मधी यमुनेला पूर
उडी घाली कृष्ण
तिचा धपापतो ऊर

पूर आला की  यमुना  रौद्र रूप धारण करते. पण  एरवी यमुना इतकी सुखद असते की...

माझे सखे माझे प्रिये
कृष्ण म्हणे जाऊ जळी
मनसोक्त डुंबू करू
एका डोहात अंघोळी

गौरांगी ह्या गोपी न्हाती
यमुनेच्या जळी
कृष्ण येता लाजल्या ग
मोगरीच्या वेली

स्नानासाठी राधा जाते
यमुनेच्या तिरी
कृष्णाची पाउले तिच्या
पावलांच्या वरी

केळी मागे नदीकाठी
न्हाते राधाबाई
कोणती केळ त्यातली
कळेनाच काही

विसाव्याचे राधाबाई
यमुनेच्या तिरी
बसणार एवढ्यात
वाजली बासरी

वेड्या माझ्या राजा कृष्णा
तुला कशी समजाऊ
तुझा राग जाण्यासाठी
कोणते मी गाणे गाऊ

कृष्णा तुझ्या प्रेमापुढे
राधा मी आंधळी होते
तुझ्या प्रेमाच्या पाठीशी
सांग गुपित कोणते...

हेच आंधळेपण तिला त्याच्यामागे धावायला लावते...

कृष्णा आज गोकुळात
सैरावैरा धावू लागे
काय झाले उमगेना
राधा त्याच्या मागे मागे

आणि मग...

मुकुंदाच्या जीवनात
राधिकेच येणं झालं
पहिल्याच मिठीमध्ये
जीवनाच सोनं झालं

राधिकेचे ओठ आज
श्रीकृष्णाच्या ओठी आले
कसे सांगू शब्दांमध्ये
अमृताचे फूल फुले

पण म्हणून ते स्वैराचारी झाली नाहीत. नीतीची भीती कुठेतरी जागी आहेच... म्हणूनच तर...

सांगायचे खुप राधे
परी वाटे भीती
दटावतै सभ्यता नि
भिवविते नीती

राधा म्हणे कृष्णा नको
नको करू असे
चारचौघांमध्ये माझे
होईल ना हसे...

आई ओरडेल आता
राधेच्या मनात भीती
तरी जाता जाता तिचे
ओठ कृष्णाला चुंबिती

गोजिरी ही भेट राधे
दिली तुला कोणी
आणि गुणी सखा माझा
कृष्ण चक्रपाणी

जेव्हा तिच्या स्वप्नांमध्ये
येतो चक्रपाणि
त्याच्यासाठी राधा गाते
झोपेतच गाणी

कृष्णासाठी वेडी झाली राधा झोपतही गाऊ लागते. आता कृष्णाच्या बासरीचा थ्वनी आला की राधा कावरीबावरी होऊ लागते...

कुठे वाजला पावा ग...

कुठे वाजला पावा ग

हा तर माझा रावा गं

लपून बसला कृष्ण सावळा

कुणीतरी मजला दावा गं

असाच करतो

जीव मम झुरतो

किती करू या याचा धावा ग

रिमझिम गाणी

तनभर पाणी

त्यात सोडतो नावा ग

पाऊसधारा

मोरपिसारा

सुरेख संगम झाला ग

कुठे वाजला पावा ग

हा तर माझा रावा ग 


त्या राधेवरच्या या कविता ऐकून आजच्या राधेला प्रश्न पडतो...

का रे लक्ष कविता या

माझ्या देहावर

तुझ्या देही जन्म राधे

जीवनसागर

हा प्रश्न विचारणारी राधा आणि तिचा कृष्ण तुमच्याआमच्यातीलच... या आजच्या राधाकृष्णाचं जगणं कसं आहे... तर हे असं आहे...

नटूनथटून राधे
जाताना बाजारी
इस्त्री कशी मोडली ग
भेटला ना हरी?

जिन्यावरून नकळत
झाला तुझा स्पर्श
राधे माझे वाया गेले
एक पूर्ण वर्ष

हरवेळी फोन राधे
घेते तुझी आई
फोन करणारा मग
बोलतच नाही

आषाढात येतो राधे
गुलाबाचा दिन

रोज डे...

आषाढात येतो राधे
गुलाबाचा दिन
धुंद ढगावर जाते
वीज कोसळून

तुझ्यासाठी सर येते
जाते कोसळून
काय राधे मिळे तुला
वर्गात बसून... 

नको रागावून अशी
राधे रुसून राहूस
रिमझिम पडणारा
जातो फुकट पाऊस

त्याच्या छत्रीतून राधा
फिरायला जाते
दोन्ही अपराध छत्री
पोटात घालते

राधा म्हणे किती वेळा
सांगितले तुला
तुझे माझे गोड गाणे
सांगू नको तिला

हा तिचा पझेसिव्हनेस...

नको कँटीन नि कट्टा
नको हॉटेलबिटेल
राधे चौपाटीला जाऊ
खाऊ चणे खाऊ भेळ

आणि हा एक वेगळाच रंग...

आता तीन महिन्यांनी
लागे पुन्हा डिफॉल्टर
माझ्या संख्या कृष्णा तुझा
बघ पहिला नंबर

कृष्णसखा सगळ्यांना
सांगत सुटला
मॅथ्स गेला तरी माझा
फिजिक्स सुटला

राधा फेल झाली
आला आसवांना पूर
कृष्ण धीर देतो
दूर नाही आक्टोबर

किती वेळा सांगू तुला
घे ना मोबाईल
कृष्ण म्हणे कोण त्याचे
भरणार बिल

एक एवढंच करू
मला स्टेशनला सोड
कृष्ण म्हणे टॅक्सीने जा
हे घे मीच देतो भाडं

एक दिवस राधा-कृष्णाचे लग्न होते त्यांचा संसार सुरू होतो आणि मग दोघे तर प्रेम जीवनातून गद्याकडे सरकणाऱ्या मुक्तछंदात येतात. अर्थात पण म्हणून नात्यातला गोडवा कमी होत नाही...

एकदा राधा कृष्णाला म्हणाली
तू माझे फोटो लाईक करत नाहीस...
कृष्ण म्हणाला
तुझा चेहऱ्यावरून नजर हटत नाही आणि लाईक कोसो मैल दूर आहे तुझ्या चेहर्‍यापासून...

राधेनं एकदा विचारलं
तुझ्या क्रेडिट कार्डचा पिन नंबर काय रे
कृष्ण म्हणाला
जन्मतारीख
राधेनं विचारलं
कोणाची...तुझी की माझी...
कृष्ण म्हणाला
नाही तुझ्या माझ्या नात्याची...
राधा समजून गेली 14 0 2..

राधेनं विचारलं
भेटणाऱ्या प्रत्येक माणसाशी इतक्या प्रेमाने आणि आत्मविश्वासाने कसं काय बोलू शकतोस तू?
कृष्ण म्हणाला
तुलाही जमेल...
फक्त येणारा प्रत्येक माणूस तुझ्या माहेरहून आला आहे असा विचार करत जा...

कृष्णाने एकदा राधेला विचारलं
तू महायुतीत की महाआघाडीत?
राधा लाजत म्हणाली
कोण? मी?
मी सत्तेत...

एकदा राधा घाबरली आणि कृष्णाला बिलगली
कृष्णाने तिच्या पाठीवरून हात फिरवत
तिला धीर दिला
राधा म्हणाली
हे असे युगानुयुगे राहता येईल का रे
कृष्ण म्हणाला
येईल पण फक्त मग बासरी वाजवता येणार नाही राधेने चटकन मिठी सोडून
ओठांवर ओठाची बासरी ठेवली...

कृष्ण डिप्रेस झाला तेव्हा
राधेने त्याच्यासाठी बासरी वाजवायला घेतली
तिला सा सुद्धा नीट लावता आला नाही
पण बासरीला छडी समजून
डिप्रेशन घाबरून पळून गेले...

लोकल लटकताना कृष्ण म्हणाला कालियामर्दनावेळी अशी कसरत करायला लागली होती...


राधा कृष्णाचे प्रेम हे धर्म, जाती, संस्कृतीच्या पल्याड जाणार होतं. परिस्थितीची किल्मिषे त्याला कधी चिकटली नाहीत. म्हणूनच राधाकृष्ण नित्य स्मरणीय आहेत. अनुकरणीय आहेत. कृष्ण म्हणतो...

एक काळ असा होता
मीच होतो कृष्ण
नाही उगवला कधी
संस्कृतीचा प्रश्न

आणि म्हणूनच...

कृष्ण गेला दूर जेव्हा
सोडून गोकुळ
राधेसवे आईसुद्धा
व्याकुळ व्याकुळ

किती राधाकृष्ण आले
जग फुलवून गेले
इतिहासाच्या पानात
गंध त्यांचा दरवळे

राधाकृष्ण येतात, जग फुलतात आणि निघून जातात. इतिहासाच्या पानात त्यांचा गंध दरवळत राहतो, पण अशी दरवळणारी धरणी राधा आणि तिचा निळासावळा गगन कृष्ण यांचे प्रेम अनादी काळापासून चालत आले आणि अनंत काळापर्यंत चालत राहणार आहे...

(सुवर्णसुत वैभव बळीराम चाळके 9702723652 )